Madeleine Corbey

Opgegroeid in een klein dorp in Limburg en vanuit daar gaan studeren in Thorn, Weert, en daarna in Maastricht. In Maastricht heb ik de MTS-bouwkunde gevolgd (kunstacademie mocht niet van mijn ouders). Een technische school was in de 80-tiger jaren voor een meisje vrij uitzonderlijk, maar ik heb de opleiding afgemaakt. Tijdens mijn stage, kwam in bij een papierfabriek te werken, erg interessant vond ik dat. Maar zoals het met vele onder ons gaat, alles wat ik daar leerde stopte ik onder in een laatje in mij. Omdat ik op kamers zat in een vreemde stad en geen uitgaanstype was, had ik tijd over. Ik ging tekenlessen volgen en genoot ervan. Ik ging werken bij een ingenieursbureau en mijn ruimtelijk inzicht groeide ervan. Ik volgde schilderlessen en modeltekenen. Door wat veranderingen in werk, belandde ik in Hengelo en later Groningen. Ook daar volgde ik weer lessen op 2-dimensionaal vlak. Groningen was toch wel erg ver van de familie af en ik kreeg een baan in Arnhem en daarna in Duiven. Maar mijn hart lag er niet. Regeltjes, regeltjes, en nog eens regeltjes. Het bleek steeds meer dat ik toch een mensen-mens ben en ik moeite had met het onpersoonlijke. In mijn vrije tijd ontdekte ik het beeldhouwen, het werken in 3-dimensies.

Ik kreeg waarschijnlijk niet voor niets bekkeninstabliteit, wat mij stil liet staan bij mijn leven. Ik besloot in 2001 ontslag te nemen en te gaan voor dat wat ik altijd al van droomde, Het kunstenaarsschap. Ook al verdien je dan niet veel. Geluk is veel belangrijker dan geld. Ik volgde een papier-maché cursus en mijn interne vuurtje werd aangewakkerd. Papier kwam weer in mijn leven. Samen met de kennis op ruimtelijk gebied, wat ik opgedaan had tijdens mijn opleiding, werk en het beeldhouwen waren de mogelijkheden eindeloos.

Ook heb ik de opleiding Creatieve Handvaardigheden gevolgd en heb gestudeerd aan de Vrije Academie voor Beeldende kunst in Driebergen. Studiereizen gemaakt naar het buitenland en lezingen gevolgd. Studie en verbreding van kennis is belangrijk. En... exposeren natuurlijk ook. Want mensen laten kijken en hun mening laten uitspreken brengt je bij de realiteit. Soms niet gemakkelijk, maar wel de noodzaak in deze wereld.